Bewonerswissel

Toen ik in september voor de eerste keer mijn appartement bezocht, was ik degene die het groepje van vijf bewoners compleet maakte. De andere vier, allemaal Spanjaarden, zijn ondertussen één voor één vertrokken.

Carmen heeft het appartement opgezegd, aangezien de school waar ze uiteindelijk voor gekozen heeft, dichter bij haar huis ligt dan bij het appartement.

In september hebben we haar niet gezien, en eind oktober verdween María José al met de noorderzon. Een paar lijntjes op een notabriefje informeerden ons over haar verhuis naar een andere plek. Ze vond blijkbaar dat het appartement er te vuil en te wanonderdelijk bij lag. Toegegeven, de kat van Marta liet overal haar sporen achter en Marta en Raúl waren niet meteen de meest ordelijke personen, maar ik stoorde me door niet echt aan. De wanorde in de keuken en de living was binnen de rede en ik ben zelf ook geen echt kuisfreak.

Eind oktober liepen de discussies tussen Marta en Raúl hoog op. Even later waren ze geen koppel meer. Marta en haar kat verdwenen. En ook Raúl ging op zoek naar een nieuwe kamer aangezien de prijs voor een dubbele kamer nogal duur is om alleen te betalen. Ondanks het feit dat hij ons liet weten dat hij al een alternatief gevonden heeft, zien we hem af en toe nog verschijnen. Veel meer dan “¡hola!, ¿qué tal?” zegt hij niet. Hij was daarvoor ook al een stille jongen.

Maar geen nood. Begin november mocht ik twee nieuwe flatgenoten verwelkomen: Rocío en David uit Galicië. Ze hebben allebei hun bachelor in hun eigen streek gedaan en zijn nu naar Valencia gekomen voor hun master. En ik stel het zeer goed met hen. Zeer sympathieke mensen. Met hen kan ik gemakkelijker afspreken om samen te eten. Ze zijn veel ordelijker dan hun voorgangers. En ze zitten er niet mee in om mij te verbeteren als ik foutjes maak in ‘t Spaans. Ideaal. Nu voel ik me echt thuis.

Jonas